Volkskunstgroep Knipoog Affligem 

 2011 = 20 jaar KNIPOOG & Oogappels
 > Volksdans vanaf 4 jaar en vendelzwaaien vanaf 10  jaar

Artikels

Fosseleade 2008

Zoals elk jaar was er dit jaar ook een Fosseleade. Ditmaal was de gastgroep de Sloveense jeugddansgroep Marko.

Ons 3-daagse feest begon op 08/08/08, dan was het de verbroederingsavond. De Slovenen legden hun dansen aan ons uit en we dansten ze met z’n allen mee. Op die avond was het ook de verjaardag van mij en van Karlien. En ineens hoorden we Machteld door de microfoon zeggen dat wij 2 in het midden van de kring mochten staan. Ze zongen allemaal een liedje en dan kregen we elk een cadeau van de groep: een hele mooie kader met een foto van onszelf erin. Dan kwamen de Slovenen ons ook elk 3 dikke bezen geven en die rij bleef maar duren. Nadien werden Karlien en ik uitgenodigd om een dansje te placeren in ’t midden van de kring en dan werd er gewoon verder gedanst.

Op 09/08 kwam de muziekgroep Klakkebusse. Op die avond kon ik er spijtig niet bij zijn, maar aangezien ik niet ver woon, heb ik wel wat kunnen meeluisteren en ik vond het wel goed. En wat ik van Lieven heb gehoord, is dat toen Klakkebusse aan het spelen was, dat er niemand (van de Slovenen) op de dansvloer kwam, maar toen in de pauze de Slovenen het overnamen dat er wel ambiance was en gedanst werd.

En op 10/08 was het zover: de optredens. Eerst was er het optreden van de oogappels, die ons verrast hebben met hun mooie dansen. Dan was het aan de Slovenen. We hebben allemaal goed gekeken naar hun dansen en hun toneelstukjes, zoals dat van hun hoedendans, dat kun je vergelijken met onze stoelendans. Dan was het onze beurt, aan Knipoog, wij deden de dansen die we hebben gedanst op de Europeade en op de straatoptredens en ze waren zeer goed gelukt. Ik ben er zelf heel fier op! Dan was het weer aan de oogappeltjes en ze dansten de lintendans Bloeit ’n bloemke. Daarna deden de Slovenen nog eens hun optreden. Nadien was het vrij podium. Het heeft toch nog tot ongeveer 23 uur geduurd en dan was het met z’n allen opruimen en iedereen kon naar huis gaan, gaan slapen na zo een drukke dag.

En op 12/08 was het het afscheidsfeestje van de Slovenen bij Jos. Er werd veel gegeten, gelachen, gedronken en gedanst en ook vrienden gemaakt, zoals bij mij bijvoorbeeld. Jos had er echt z’n werk van gemaakt voor het afscheidsfeestje, 2 kampvuren en voor het eten heeft iedereen z’n steentje bijgedragen. En in de avond werd er vooral veel gebabbeld, gelachen en gedronken, of zoals in mijn geval vrienden gemaakt met “mijne sloveen”, en ook foto’s gemaakt. Het heeft nog geduurd tot in de late uurtjes. De volgende dag vertrokken ze aan de kerk van Hekelgem, naar Dendermonde, en ik was er ook om ze uit te zwaaien. Het was een toffe Fosseleade met de gastgroep. Ik ben al benieuwd wie er volgend jaar komt!

Kimmy De Vis

Europeade 2008: Martigny

Tijdens de Europeade, maken we altijd van de gelegenheid gebruik om enkele bezienswaardigheden van het organiserend land mee te pikken, deze keer was dat Zwitserland. Onze eerste slaapplaats was Colmar in de Elzas (Frankrijk), gelegen nabij de Duitse grens.

De stad ligt in een relatief vlak landschap aan de rivier de Lauch en aan de voet van de Vogezen. Het is de 3e stad van de Elzas, na Straatsburg en Mulhouse. Colmar heeft een zonnig microklimaat, dat de omgeving ideaal maakt voor de wijnbouw.

Colmar werd gesticht in de 9e eeuw; op een oorkonde uit 823 staat de stad vermeld als Columbarium, Latijn voor duiventoren. In de 19e eeuw kende de stad een bloeiende textielindustrie. Bij het einde van de Frans-Duitse oorlog in 1871 kwam Colmar bij Duitsland, in 1918 werd het weer Frans, en in 1940 werd het bezet door Duitsland. In 1945 werd Colmar als laatste Franse stad door de geallieerden bevrijd.

In Colmar bevinden zich veel vakwerkhuizen uit de Middeleeuwen en de Renaissance; de wijk petite Venise heeft schilderachtige huizen aan de Lauch. In het geboortehuis van de beeldhouwer Frédéric-Auguste Bartholdi, de ontwerper van het Vrijheidsbeeld, is een aan hem gewijd museum gevestigd. Vanaf eind november bevindt zich in Colmar een kerstmarkt met een levensgrote kerststal, culinaire specialiteiten en een kinderkerstmarkt.

Na een rustige nacht in het formule 1 hotel van Colmar trokken we naar de Rheinfall, de grootste (breedste) waterval van Europa. De bustrip oostwaarts bracht ons door het mooie Zwarte Woud.

Het Zwarte Woud (in het duits: Schwarzwald) is een dicht bebost gebied in het zuidwesten van Duitsland, gelegen in de deelstaat Baden-Württemberg, aan de Rijn en aan de Franse grens. Het is het grootste middelgebergte in Duitsland. Geologisch is het verwant aan de Vogezen, die aan de Franse kant van de Rijn liggen.

Het Zwarte Woud is het grootste bosgebied in Duitsland en bestaat hoofdzakelijk uit dennen- en sparbomen. Tegenwoordig is het Zwarte Woud een van de meest gewilde toeristenbestemmingen in Duitsland.

De Romeinen noemden het dicht beboste gebergte met zijn kenmerkende donkere naaldbomen Silva Nigra - wat "het Zwarte of Donkere Woud" betekent, wat voor hen onheilspellend en bijna ondoordringbaar was.

Na enkele uren rijden kwamen we toe in het Zwitserse Schaffhausen, vlakbij de grens met Duitsland. De Rheinfall is 150 meter breed en 23 meter hoog; er stroomt 600 kubieke meter (in de zomer) water per seconde over de rotsen in het midden van de Rijn.

Het spectaculaire verschijnsel is een belangrijke toeristische trekpleister. Van de 4 georganiseerde rondvaarten, was er één bootje die tot vlak voor de waterval ging varen en op een eilandje een tussenstop maakte. Via een stijle trap bereikten we de top van de rots: een platform met de Zwitserse vlag, vanwaar we een prachtig uitzicht hadden op de waterval.

Enige tijd later, vervolgden we onze reis naar Martigny, de Zwitserse stad waar de 45e Europeade plaats vond. We logeerden er in een school vlakbij de winkelstraten en het centrale plein, kortom ideaal gelegen.

Martigny is een kleine stad in Zwitserland, het is de tweede stad van het kanton Wallis. Het ligt in de hoek van het Rhônedal op een hoogte van 475 meter en er wonen ongeveer 15.000 mensen in het stadje. Martigny is vooral bekend door het nabijgelegen skigebied Verbier.

Martigny ligt aan de voet van de Grote St. Bernhardpas naar Italië naar het zuiden en aan de voet van de Col de la Forclaz naar het westen naar Chamonix in Frankrijk. Martigny was al in de tijd van de Romeinen een vestingplaats. Het heette toen Forum Claudii Vallensium. Uit die tijd dateert het amfitheater, dat in 1978 grondig gerestaureerd is, zodat het nu weer in zeer goede staat verkeert.

In het museum Fondation Pierre Gianadda zijn er behalve de vaste tentoonstellingen, wisselende tentoonstellingen van beroemde kunstenaars. Deze wisselende tentoonstellingen zijn de focus van het museum. De permanente tentoonstellingen zijn van oude auto's en van oude gevonden voorwerpen, die in Martigny gevonden zijn, met name uit de Romeinse tijd. In de dependance van dit museum is een tentoonstelling over Leonardo da Vinci.

In juli 2006 is in Martigny een tweede museum geopend: het St. Bernhardmuseum. Het nieuwe museum houdt zich bezig met de Grote St. Bernardpas en de bekende Sint-Bernardshonden, waarvan er een aantal in het museum rondlopen.

Onze tweede uitstap ging naar Gruyère, waar we het chocoladefabriek "Callier" en het traditioneel kaasfabriek "Fromagerie d'alpage" bezochten.

De naam Callier is afkomstig van François-Louis Cailler, die voor het eerst Italiaanse chocolade had geproefd op een lokale markt en daarna 4 jaar naar Turijn (Italië) trok om het chocolade maken te bestuderen. Wanneer hij terug thuis was, starte hij de eerste Zwitserse chocoladefabriek op in Corsier, nabij Vevey in 1819. Het maken van vloeibare chocolade dat kon worden gevormd tot repen, was zijn grootste uitvinding.

In 1875 had Daniel Peter, de schoonzoon van François-Louis Cailler, het idee om de chocolade te mengen met de gecondenseerde melk van zijn buur Henri Nestlé, om zo melk chocolade te maken. Later fuseerden ze met het bedrijf van Charles-Amédée Kohler (de uitvinder van hazelnoot chocolade) en in 1929 werden ze overgekocht door Nestlé, welke tot een industriegigant was uitgegroeid.

Van al dit heerlijks mochten wij proeven en ruiken, sommigen zijn zelfs hijmelijk twee of drie keer langsgeweest om te proeven. Nadien mochten we ook nog het bedrijfsrestaurant gebruiken voor ons middagmaal en klom de bus omhoog naar Moléson-sur-Gruyères waar kaas werd gemaakt in een authentiek chalet uit 1688.

De volgende dag, woensdag, hebben we het Kasteel van Chillon bezocht, een oude burcht gelegen aan het prachtige meer van Genève, iets ten oosten van Montreux bij Veytaux.

Het kasteel, uit de dertiende eeuw, is één van de best bewaarde middeleeuwse kastelen van Europa. De reden het kasteel op deze rotspunt in het meer van Genève te bouwen, is de strategische positie: steil aflopende rotsen aan één kant en aan de andere kant het meer, dat op deze plek 300 meter de diepte ingaat. In de bronstijd was er geen pad rond het meer, de route liep op deze plek 200 meter hoger over de rotsen. De Romeinen openden een smal pad langs de meeroever.

Tevens openden ze de Grote Sint-Bernardpas, wat deze routes in deze tijd tot de enige route tussen noord en zuid Europa maakte. Later, in de middeleeuwen, nam de hoeveelheid verkeer toe, wat het heffen van tol mogelijk maakte. Het is in 1150 dat de naam “Chillun” wordt vermeld in een document.

Het zijn de graven van Savoye, en in het bijzonder Peter II van Savoye (1203-1268) die Chillon uitbreiden en er een residentie van maken. Het is onder zijn architect Pierre Marnier dat het kasteel zijn huidige vorm heeft gekregen. Onder het huis Savoye groeit het kasteel uit tot een belangrijke vesting en gevreesde gevangenis.

Als laatste uitstap hadden we "Labyrinthe Aventure" uitgekozen, een reusachtig doolhof gevormd door 18.000 thuja's of levensbomen, gelegen bij Evionnaz. We namen deel aan de 3 km lang zoektocht door het vreemde labyrint in de vorm van het kanton Wallis en trotseerden allerlei obstakels. We werden nat, klommen, zwierden door de lucht en zochten ijverig de juiste combinatie voor de verschillende sloten van de schattenjacht. Er waren ook nog vele kinderspelen, zoals reuzenschaak bvb, maar daar hadden we spijtig genoeg geen tijd meer voor.

Zo, dat is al heel wat, en dan hebben we het zelf nog niet over de Europeade zelf gehad, maar dat is nog een veel langer en boeiender verhaal, dat is voor een andere keer. Of beter nog, ga mee en beleef het zelf eens mee !

Lieven Vanderlinden

Nekka Nacht 2008

De kaartjes waren reeds maanden op voorhand besteld, en eindelijk is het dan zover; de 15de Nekka nacht.

Vlaamse kleinkunst op zijn best in een afgeladen sportpaleis. Ambiance verzekerd. Centraal figuur dit jaar is Bart Peeters. Een Vlaams monument nodigt hierbij zijn idolen mee op het podium om een avondje plezier te maken. Opener is een duet met Raymond van het Groenewoud. Een stil moment om het spektakel te laten losbarsten.

Met liedjes zoals Messias, Poolijs is het Sportpaleis niet meer in te tomen. Totdat een grote figuur het podium betreedt: Ramses Shaffy. De Pools – Russische – Egyptische – Nederlander, 74 jaar oud en niet meer goed te been, heeft zijn stem nog niet verloren, en laat het mooie ‘Laat Me’ als een symfonie op het publiek los. De begeleide band Alderliefste ondersteunt Ramses hierbij.

Op een feest met Bart Peeters mag natuurlijk Ronny Mosuse niet ontbreken. Reeds jarenlang met Bart Peeters verbonden brengen zij ‘Slimmer dan een Zanger’.

Je zou denken even pauze nemen. Maar wat dacht je dan van het Toeterlied. Gezongen door een meisje van 8 jaar met zo’n 150 kindjes erbij. Een meezinger van de Vliegende Doos. Axl Peleman. Enkel met gitaar en de A van Axl en Antweirps. Het Kiel was een kleurendoos, een verwijzing naar een verdraagzame samenleving. Hannelore Bedert, onbekend maar winnares van de competitie Nekka. Binnenkort komt haar eerste cd uit. Een duet met Bart Peeters, waarbij je engelen van ontroering kon horen huilen. Wat een stem!

En er mag ook gelachen worden. Hugo Matthijsen brengt op verzoek van de directie ‘Sabrina’ ten berde en samen met Bart Peeters ‘Konijn Met Pruimen’.

Jan De Wilde brengt ons ‘De Eerste Sneeuw’ en ‘Een Vrolijk Lentelied’. Eventjes lekker meezingen met oude klassiekers.

Raymond Van Het Groenewoud, nog zo’n monument, weet als geen ander hoe hij een publiek moet bespelen, en brengt in geen mum van tijd de zaal tot dansen. ‘Liefde Voor Muziek’ en ‘Beweeg Je Lijf’ daar kan je niet op blijven stilzitten.

Voor wie nog nooit van Nekka Nacht heeft gehoord, kijk uit naar volgend jaar. Kleinkunst van de bovenste plank. En het is letterlijk een nacht, het concert duurt zo maar eventjes drie uur en je verveelt je geen moment. Het prachtigste van dit alles mag dan wel dit wezen: pure, zuivere muziek recht uit het hart.

Guy De Moor

Dansnamiddag Oogappels: Rusthuis Ter Bake

Het was donderdag 3 april, een mooie lente namiddag, we hadden afgesproken aan de Patro om van daar de Oogappels naar het rustoord Ter Bake in Denderleeuw te brengen waar we gingen optreden voor de talrijk aanwezige bejaarden.

Ik had me gehaast om er op tijd te geraken en waarempel, ik was nog tweedes, enkel geklopt door de snelle Agnes en Karlien. De andere ouders kwamen al vlug toe, maar bleek dat weinigen de weg wisten en ze mij dus gingen volgen, aiai caramba. Ik besloot dan maar om de meest eenvoudigste weg te nemen zodat het treintje van 5 auto's toch in zijn geheel op de ruime parking van Ter Bake geraakte.

Nadat we even hadden gewacht op de parking naar enkele kinderen die rechtstreeks kwamen, bleek dat die zich binnen hadden verstopt, de deugenieten! We vervoegden hen, stelden ons op en verzorgden de laatste afwerkingen. Zowel Kristof de accordeonist, de zangers als uw trouwe fotograaf kregen mooie bolletjessjaaltjes.

Onze Oogappels gaven het beste van zichzelf, ondanks de warmte, en konden de bejaarden verleiden om enkele dansjes mee te doen. Roosjes werden uitgewisseld, schoentjes geblonken en pasjes aangeleerd; maar bovenal werd er veel gelachen. De kinderen kregen lekkere frisco's en fruitsap, terwijl de frisse pintjes onze droge keeltjes smeerden. Kristof en Dirk gaven nog een toemaatje met liedjes uit de tijd van toen, maar dan was het toch wel tijd om te vertrekken. We wuivden de bejaarden tot ziens en reden moe maar tevreden huiswaarts.

Lieven Vanderlinden

Onze website

We zijn weeral een jaartje verder, en er is al veel gebeurd aan onze webstek; waarvan alvast de vruchten worden geplukt in zake meer bezoekers, bekendheid en nieuwe dansers / vendeliers. De menu werd grondig onder handen genomen: de scherpe kantjes van de menubalken werden afgeronde hoeken om het geheel een meer speelse en ontspannende look te geven; er werd gekozen voor meer rustgevende kleuren en het berekenen van de datum van de laatste bijwerking (die onder de menu staat) werd volledig geautomatiseerd.

Vanuit verschillende bronnen heb ik een historiek samengesteld voor alle deelgroepen met bijpassende foto’s; en een “jaar na jaar” pagina met de belangrijkste gebeurtenissen van elk jaar kon ook niet ontbreken. En voor de zangers, pronkt ons lied “Wazig avondduister” nu passend op de pagina van de deelgroep muziek.

Tijdens de Fosseleade ondervond ik dat we toch nog enkele handen konden bij gebruiken, want er is zoveel werk, en dus was het idee geboren om een pagina te maken om medewerkers aan te trekken en tegelijk een lijst te maken van de grootste werkzaamheden voor, tijdens en na het feest; alsook informatie i.v.m. gastgezinnen. Hetzelfde idee kwam boven voor de Europeade (te vinden onder het menu kalender) met hier de nadruk op overzichtelijke en juiste informatie zoveel mogelijk op voorhand te hebben.

De artikels werden verder aangevuld zodat de voornaamste uit het tijdschriftje ook op de website staan, echter het idee om een pdf-versie van het tijdschriftje online te zetten werd (voorlopig) opgeborgen wegens technische beperkingen.

Omdat foto’s nogal veel plaats innemen, heb ik gezocht naar een externe site om deze foto’s te hosten en een mooie manier om deze in onze site weer te geven, zonder al te veel reclame voor de externe site. Het resultaat valt te bewonderen onder het menu foto’s en enkel in het submenu “albums bekijken” kan de naam van de externe site nog worden gevonden. Naar een idee van Guy werd er een foto overzicht van Knipoog gemaakt, zodat een bezoeker vlug kan zien wat we allemaal doen en kan doorklikken naar de deelgroepen.

Luc had tijdens de Europeade voor video materiaal gezorgd en ik vond dat we de kans niet mochten laten voorbij gaan om deze ook op de website te zetten. Na behoorlijk wat knip, plak en zoekwerk werd een externe site gevonden om deze video’s te hosten, zowel in verkleind formaat (voor trage internet connecties) als in origineel formaat, welke beschikbaar zijn onder de menu video.

De pagina van links werd uitgebreid en er werd een hoekje gemaakt (onder links) voor de leden en voor het bestuur, beiden beveiligd met gebruikersnaam en wachtwoord. Voor de leden is de gebruiker “knipoog” en het wachtwoord “fosseleade”. Deze zullen verder groeien naargelang de noden.

Om de website beter bereikbaar te maken voor iedereen, zocht ik al een heel tijdje naar een goede domeinnaam die duidelijk, kort en voor iedereen eenvoudig te onthouden is. De naam knipoog is echter fel beheerd en www.knipoog.be had een nogal fors prijskaartje. Gelukkig waren onze noorderburen Ilona en Arjan Salomons, de eigenaars van www.knipoog.com, zo vriendelijk om een subdomein aan te maken: dans.knipoog.com, waardoor ook dit kon worden gerealiseerd.

Allerlei praktische info voor nieuwe leden werd toegevoegd onder de menu Info en naar een idee van Luc werden de verlofperiodes (geen dans en/of vendelen) toegevoegd aan de kalender; typisch is dit de kerst- en nieuwjaarsperiode, en de maand juli wanneer de zaal gesloten is. Agnes wou ook wel eens de verjaardagen zien van iedereen die gevierd wou worden, deze staan nu onder de submenu Verjaardagen van Kalender, wel enkel beschikbaar voor de leden. Wil je erbij staan, stuur dan gewoon een mailtje met de maand en de dag. Aangezien leeftijd gevoelig kan liggen, wordt het geboortejaar niet vermeld.

Voor mij zijn nu de grote lijnen zowat gelegd en is de tijd rijp voor een grondige evaluatie. Om af te sluiten wil ik iedereen bedanken die geholpen heeft met raad en daad tijdens het voorbije jaar.

Lieven Vanderlinden

Knipoog toog naar Wiekevorst

Om nooit te vergeten...

Niets liet zaterdagmorgen 16 februari 2008 vermoeden dat het voor Knipoog een dag zou worden om nooit te vergeten, een dag om in de annalen van de groep op te tekenen, een dag om over te vertellen aan de kleinkinderen van Machteld.

Wij zouden – wij, dat zijn Luc, Machteld en ondertekende – naar het volksdansbal van Zonnedauw gaan in Wiekevorst. Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Luc en Machteld kwamen me thuis oppikken, waarvoor trouwens mijn oprechte dank..

Verrassing: Luc had een vrouwelijke gids meegebracht die we in het vervolg van deze kroniek kortweg zullen aanduiden door ‘zij’ of ‘haar’. Ik was tegelijk verbaasd en benieuwd. Verbaasd: het is waar dat wij Van Knipoog af en toe eens een 500 meter verkeerd rijden, maar om daarom een gids in te huren leek me wat overdreven. Benieuwd: Luc geeft me wel eens raadgevingen ‘hoe met de vrouwen omspringen’ maar hemzelf had ik eigelijk nog nooit in een min of meer intieme relatie met het vrouwelijk geslacht bezig gezien.

Goed, we vertrokken. Zij leidde ons feilloos naar de Brusselse ring en naar de autostrade Brussel – Mechelen – Antwerpen. Toch verschenen de eerste tekenen die op een conflictsituatie wezen. Luc probeerde haar met alle geweld – stel je voor – aan de voorruit van zijn wagen te bevestigen, te ‘plakken’ volgens Luc. Zij weigerde uiteraard. Hoe zou je zelf zijn? En in stilte zon ze op weerwraak. Wat volgde deed even denken aan de ongehoorzaamheidbeweging van Mahatma Gandhi.

“Neem afrit Mechelen – Zuid” waren haar eerste woorden die wezen op enige lijdzaam verzet tegen de tirannie van de man. Maar Luc, zelfbewust? Volgde hier? Overigens terecht, haar raad niet. Afrit Mechelen – Noord moesten we wel nemen: Wiekevorst is geen deelgemeente van Antwerpen.

We dachten dat ze ons aan het volgende kuispunt met lichten naar links zou leiden, richting Antwerpse Kempen. Maar niets daarvan. “Rechts afslaan” zei zij en zij bracht ons recht terug naar het centrum van Mechelen. Te verbouwereerd om te reageren volgde Luc nu slaafs haar raad.

Elke volgende aanwijzing was anders dan we verwachten. Typisch vrouwelijk zullen sommige denken. Ze voerde ons via het centrum van Mechelen terug over het kanaal dat we even tevoren in de andere richting hadden gekruist, in eerste instantie richting Humbeek, dan langs een weg die parallel liep met dat kanaal richting ... Brussel. Steeds smallere wegen, steeds minder verlichte wegen. We reden langs een kronkelende aardedonkere weg onder een paar spoorwegbruggen door, en jawel, ik had het eigelijk, met mijn toch gebrekkige kennis van de vrouwelijke psyche, al verwacht, een triomfantelijk “U hebt uw bestemming bereikt”. Luc stopte, uit zijn lood geslagen. Het moet wel zwaar aangekomen zijn: alom bekend staan als een kenner van de vrouw en dan op deze manier door een vrouw voor schut worden gezet.

We stonden in het nachtelijke duister op een verlaten stuk weg. Links, meen ik, een stuk berm met bomen beplant. Rechts een weide, nat en treurig in deze februarimaand. Maar niks geen huizen, niks geen zaal, niks geen Wiekevorst. Veel groen, veel natuur, dat wel.

Onze illustrator van dienst heeft de situatie uitstekend geschetst. Misschien wat teveel belichting en een klein foutje: de weide was afgesloten met prikkeldraad en niet met betonnen paaltjes.

In dergelijke noodsituaties leert men de mensen pas goed kennen. Machteld, vol levensoptimisme ”Wie wil er dansen?”. Dansen kon, de weide was groot genoeg. Haar even over de prikkeldraad tillen, zoals bij illustratie één wordt gesuggereerd, en ons privébal kon beginnen. Machteld had haar daar vast op gerekend, maar ze overschatte ruimschoots de ridderlijkheid van de moderne man en onze dienstvaardigheid. Luc zat trouwens al in de problemen met een vrouw en had helemaal geen zin meer in de stoere bink uit te hangen. De laatste keer dat ik stoer heb gedaan had ik de gezegende leeftijd van twaalf jaar reeds bereikt; een tijdje geleden dus. Bovendien heb ik geen hoge dunk van mijn mannelijke spierkracht; ik ben dolblij als ik een fles fruitsap kan open krijgen. Knappe vrouwen over een afsluiting helpen lijkt mij meer iets voor geharnaste figuren uit de middeleeuwen.

Nee, geen dansen, geen eigen romantisch bal daar in de groene duisternis. We stelden ongetwijfeld Machteld diep teleur. Ze had zoveel van haar begeleiders verwacht. Hieraan zie je dat ook vrouwen iemand verkeerd kunnen inschatten. Het moge haar een troost wezen: nu kent ze ons beter.

Luc besloot een hartig woordje met ‘zijn vrouw’ te praten. Wat hij haar en zij hem in stille afzondering vertelde weet ik niet, maar ze lijken een wapenstilstand bereikt te hebben want toen de auto zich terug in beweging zette ging het rustig echt de richting Wiekevorst uit, waar we na een klein probleempje ter plaatse ook de zaal van bestemming vonden. Zonnedauw, hier zijn we toch!!!

Epiloog 1

De weken na Wiekevorst vereerden we Brasschaat en Mortsel met onze aanwezigheid op het bal van Mie Katoen en dat van Reinaert. Telkens reed Luc, maar ‘zijn vrouw’ was er niet bij. Op ons voorzichtig polsen “waar ze bleef” een kort “thuis in de kast”. Blijkbaar was er meer dan één haartje in de boter.

Epiloog 2

Op weg naar Ingelmunster met Luc om de ons bekende ‘koekjes’ af te halen, kreeg Machteld enkele geprinte reisplannen om de weg te zoeken. Toen ze Luc vroeg of ‘zijn vrouw’ nog steeds huisarrest had, bleek dat ze mee geweest was naar ’n huwelijksfeest en dat ze daar spoorloos verdween! Is Luc te streng geweest voor haar? Heeft ze een andere en betere man ontmoet of werd ze ontvoerd? De eerste twee verondestellingen lijken mij persoonlijk onwaarschijnlijk. Blijft dus: ontvoerd. Hoewel..., dat op de ruit plakken ging blijkbaar diep!

Erik Iserentant

Schaatsen in Liedekerke

Zoals elk jaar, gingen we dit jaar weer de schaatsbaan onveilig maken. Met onze schaatsen aan, voelden we ons direct heel wat stoerder, toch diegene die erop konden stappen. Eenmaal op het ijs was het dikke pret, juist voor sommige was het eerst zoeken van “wat moet ik met mijn voeten nu doen?”. Mark, Iwein, ik en nog een paar hadden dat probleem.

Maar met de hulp van ouders en vrienden konden we snel al wat goed schaatsen en pret maken. Karlien had ook wat problemen met haar schaatsen door een bezeerde voet, maar door de hulp van mama, schaatste ze weer vrolijk en blij in het rond. Het enigste nadeel op de schaatsbaan waren de wilde tieners, ik werd er ook bijna door omvergeschaatst, maar toen er één van die wilde tieners voor men voeten viel, moest ik er hard om lachen.

Maar in de groep zelf lag het lachgehalte ook hoog, zoals Iwein zijn uitspraak tegen mij “mijn pipi in jouw broek”. Na het schaatsten gingen we met de groep nog iets gaan drinken, eerst werd het den Bert, maar toen we daar aankwamen was er een groep aan het repeteren dus besloten ze om naar het Zandtapijt te gaan, juist ik en Koen zijn in den Bert gebleven. Het was een zeer leuke, plezant en gladde namiddag!

Kimmy De Vis

Volksdansfeest

Sponsoring binnengehaald; affiches mooi opgemaakt, nagelezen, gedrukt en verspreid. Uitnodigingen verspreid op diverse bals, naar diverse verenigingen, naar vrienden en naar andere volkskunstgroepen. Prijzen voor de tombola aangevraagd, opgehaald en gesorteerd tot mooie prijspakketten. Drank besteld, drankbonnetjes en wisselgeld voorzien. Dansprogramma samengesteld, balboekjes gecreëerd...

Oef... eindelijk kunnen we de cultuurzaal gaan klaarmaken voor ons jaarlijks volksdansfeest. Rond 14 u kom ik aangereden, er staan al meerdere helpers te wachten. Hun hoop dat ik de sleutel heb, is echter ijdel. Ook Machteld komt aan en na een telefoontje laat François ons al snel in de zaal.

Zowat iedereen neemt wat gerief uit de wagens mee binnen... François geeft een korte uitleg en al snel zijn er mensen met podiumdelen en tafels in de weer. Ik bekijk rustig wat we van de technische installatie nodig hebben en al snel klinkt een CD als test. Ook de draadloze micro’s blijken goed te werken. De drankvoorraad wordt overlopen en de nodige afspraken voor de opkuis worden gemaakt. Met Machteld wordt de datum voor volgend jaar al vastgelegd. Ik besluit nog wat naar huis te gaan, daar ik toch geen fysieke inspanningen kan doen en er gelukkig vele handen zijn. Dat is nu tof zie!

Rond 18u20 bewonder ik dan het werk dat velen tezamen gepresteerd hebben. Mooie tafelversiering, vlaggen en foto’s, mooie zaalschikking, aangenaam om binnen te komen.

Jacques is al aan het wachten op de eerste klanten. Deze komen binnen net nadat ik het wisselgeld en de drankbonnetjes bovengehaald heb. Normaal zou ik eens aan de kassa blijven zitten, maar al vlug wordt ik opgeëist om cd’tjes te starten voor het laatste “moderne dans” optreden van Krea. De Oogappels nemen over en ik start en stop hun cd. Er komt plots een kleurrijk verklede man binnen, die er zo zwart als roet uitziet. Hij kan blijkbaar goed met de kinderen meedansen. Wat later komen zijn 2 collega’s aan en brengen Sinterklaas binnen. Natuurlijk dansen we voor de heilige man, die de kinderen en jeugd dan ook beloont met een geschenkje. Hé, die pieten hebben niet zomaar een zak meegebracht, daar moet wel iemand in hé !!! ’t Is een papa die stout is geweest!

Ondertussen is Jozef al een tijdje klaar met opzetten en komen de laatste orkestleden “Bruers en Zussen” voltallig maken. De Sint en zijn Pieten moeten nu wel de plaats ruimen, want ons programma voor de volwassenen moest al om 20u begonnen zijn. Zij blijven nog voor het begin en genietend van het spektakel verlaten ze onze Oogappels.

De eerste nummers op cd worden al vlug meegespeeld door verscheidene muzikanten (zo kunnen ze horen of het goed klinkt). Jozef roept al vlug “’T volgende zullen wij wel spelen”. ’T is niet om een boterham te verdienen dat deze muzikanten gekomen zijn, spelen is hun hobby!!!

Onder de deskundige dansleiding van Machteld (Waar zit J.M. trouwens ???) verlopen de dansen vlot. Effe tijd om mijn dorst te laven… Aha, ’t is hier in de bar precies knipoogvergadering. Nu weet ik waarom er zo weinig knipogers op de dansvloer staan. Later vind ik toch wat moedigen onder hen die hun benen teruggevonden hebben en meedansen met de andere talrijke aanwezige groepen.

Aan de kassa wordt het succes van de “Special” die Machteld met man en macht doorgedrukt en in het programma geweven heeft duidelijk. De voorziene zangboekjes, (waarin zowel de teksten als de noten genoteerd staan) zijn al snel helemaal uitgeput. Velen zingen de liederen, sommige iets aangepast om erop te kunnen dansen, graag mee. Meerdere mensen vonden het echt spijtig dat ze geen exemplaar meer konden bemachtigen. Het was een succes en eens wat anders.

Ook de tombola verkoopt vlot en Karlien laat geen kans voorbij gaan om er te verkopen. Na middernacht moeten we afzingen, dat is de gewoonte op alle volksdansbals. “Bruers en Zussen” spelen nog een bis-nummertje en hierna wordt opgeruimd met alweer vele handen. Nog een laatste pint, auto inladen en een goede nachtrust kondigt zich aan.

Dank aan allen die zich op een of andere manier ingezet hebben voor een geslaagd volksdansfeest.

Luc De Rijck

Gouwwandeling: de Lembeekse bossen

Naar goede gewoonte organiseert Gouw Oost-Vlaanderen elk jaar een gouwwandeling, deze keer hadden we het genoegen de Lembeekse bossen te bezoeken, gelegen nabij Evergem (Gent). De groep Sneyssens was er de plaatselijke organisator.

Op een mooie zondagnamiddag hadden ik, Erik, Martine en haar nicht afgesproken te Belzele-dorp voor de inschrijvingen in het clubhuis "De Lieve". Tegenover de Kerk lag zogezegd de bibliotheek en daarachter het clubhuis, echter bij het voorbij rijden van de kerk was er geen spoor van te vinden. Dan maar parkeren en te voet terug gaan, en waarempel na de weg te volgen dat ogenschijnlijk naar een garage ging, vonden we het clubhuis.

Na het warme onthaal met wegbeschrijving en drankbonnetje besloten we te vertrekken naar de Lembeekse bossen zodat we nog op tijd de wandeling konden aanvatten. Ik gaf de bestemming in de gps en we vertrokken; groot was mijn verbazing toen de gps rechts wou en de wegbeschrijving links aanduide, zogezegd richting Eeklo maar nergens een bordje Eeklo te bespeuren.

Op goed geluk reden we dan maar links, dan plots een rondpunt dat niet aangeduid stond, wat nu ? "De hoofdweg volgen" zei Erik. Kilometers verder zagen we uiteindelijk bossen te voorschijn komen, we sloegen een zucht van verluchting, we zaten toch juist!

Na een beproeving van de schokdempers door de vele putten in de bosweg, kwamen we uiteindelijk aan de parking van de Lembeekse bossen. Na de hondjes los te laten, gingen we op zoek naar een bunker, het begin van de wandeling. Echter opnieuw, geen bunker te bespeuren, zelfs de mensen die we tegen kwamen konden ons niet helpen, was dit een wandeling of zoektocht ???

En toen kwam uit het niets achter ons plots de groep te voorschijn, we waren uiteindelijk met velen. De honden deden zich te goed in het koude water van de beek terwijl wij genoten van appels, sinaasappelsap en mangojenever, mmm lekker. In de wandeling waren er vragen verwerkt, die recht gaven op een gratis consumptie voor heel de groep, maar daar had enkel Erik zin in.

Na de wandeling was er een mooie maaltijd voorzien met groentjes, fritten en stoofvlees. Met de weinige antwoorden die we hadden, besloten we geen formulier in te dienen. De winnaars werden bekend gemaakt en omdat wij de prijs aan anderen gunden, besloot Sneyssens maar om aan iedereen een gratis drankje aan te bieden. Dat is kunnen, hé ! Toen het buiten al donker was, keerden we moe maar tevreden huiswaarts. Het was een mooie dag.

Lieven Vanderlinden

Knutselnamiddag

Vroege toestromers konden al even een 'spook' uitknippen en inkleuren. Ondanks verschillende andere activiteiten voor kinderen die dag en de stralende zon buiten, belandden toch nog een twintigtal enthousiaste knutselliefhebbers in De Patro. Onder leiding van Bregt werden 4 tafeleilanden geïnstalleerd met volgende knutselonderwerpen: Ondertussen ontdekten we dat Marie-Thérèse een kei is in creativiteit en er ook veel mee bezig is. Zij opperde ook het voorstel om elk jaar op een ander tijdstip te knutselen, volgend jaar bijvoorbeeld de week voor Pasen, zodat we er ook rond andere feesten kunnen werken.

Tof dat we konden rekenen op zovele handen voor hulp aan de kinderen voor de knutselwerkjes, de toog en de opkuis. Veel dank aan Bregt voor de degelijke en toffe leiding; we hopen dat we nog veel op hem kunnen rekenen. Creativiteit zou op elke leeftijd blijvend moeten gestimuleerd worden, daarom is dit ook een van onze jaarlijkse activiteiten.

Machteld Van Den Bossche

Knipoog zoekt in ... Tongeren

Het was een idee van Machteld. We zouden met de groep deelnemen aan de culturele zoektocht van het Davidsfonds rond Tongeren. En zo gedacht, zo gedaan. De eerste zondag van september trokken we in twee wagens naar het verre Limburg. De gps- wagen van Lieven opgevuld met vrouwelijke elementen – Kwatongen spraken van Lieven en zijn harem, maar dat waren uiteraard kwatongen – en de wagen van Machteld met wat bestuursleden. Tegen de gewoonte in reed Luc niet. Later ontdekten we dat dit was opdat hij beter zou kunnen genieten van de bachanale genoegens ons door de stad Tongeren geboden. Tegen de gewoonte in ook kwamen we feilloos ter bestemming, zowel de wagen met als deze zonder gps. Het enige probleempje was het vinden van een geschikte parkeerplaats maar ook dit werd met verve opgelost.

Wij startten de zoektocht aan de dienst toerisme, stadhuisplein te Tongeren, waar we ons eerst de nodige deelnameformulieren aanschaften. Omdat we als topcultuurgroep van Affligem dadelijk begrepen dat het niet mogelijk was op één dag alle door het Davidsfonds gestelde vragen op te lossen én alle door het Davidsfonds aangegeven bezienswaardigheden met een bezoek te vereren, besloten we het werk te verdelen. De 'Lieventjes' zouden zich concentreren op wat Tongeren te bieden heeft aan musea, gebouwen en sites en beperkten hun zoektocht tot het vinden van de jeugdherberg Begeinhof en zijn culinaire mogelijkheden. Die laatste taak vervulden ze in elk geval met veel brille. De 'Machteldjes' namen het vinden van antwoorden voor hun rekening.

Als verslaggever en fotograaf van dienst begeleidde ondergetekende de 'Machteldjes', ook al omdat ik, al had ik de Davidsfondstocht door het Tongerse ommeland reeds tweemaal gemaakt, nog steeds een naam moest vinden. Die naam was door de enthousiaste Machteldjes, weliswaar met een piepkleine aanwijzing, vlug ontdekt, waarvoor mijn dank.

Voor de middag wandelden we (de Machteldjes en ondergetekende) door Tongeren. Uit de foto's moge blijken hoe ernstig er werd gezocht. Alles wat er te vinden was, werd dan ook gevonden, maar vraag 4 bleef een mysterie.

's Middags lekker eten in de jeugdherberg en dan de auto in om de groene omstreken van de stad te verkennen. Er ging Luc een faam vooraf als 'grote ziener', maar al gauw bleek dat de ouderdom enige invloed begint te krijgen op zijn gezichtsvermogen. Maar met vereende krachten slaagden we in onze zoekopdracht. Jammer vond ik persoonlijk dat het antwoord op de bomenvraag aan het wijnkasteel van Genoelselderen aan de ingang van het kasteel te lezen stond. Dit leek me sabotage van de zoektocht. We hadden voorts een leuke verhitte heiligendiscussie bij de 'Kluis van Vrijhern'. Heiligenverering is blijkbaar niet het sterkste punt van de Knipogers. Nu ja, als ze maar goed dansen.

We gingen nog wat gezellig nakaarten en degusteren in de jeugdherberg. Dan huiswaarts. Het was mooi geweest. We moeten toch nog even aan Machteld denken: ze bracht een zware taak als chauffeur (chauffeuse) tot een goed einde en dan moest ze nog Palm en ander lekker bier links laten liggen! Dank Machteld.

Erik Iserentant

De Adlington Folk Dancers op de Fosseleade te Hekelgem

Toen we zondagnamiddag 19 augustus jl. "De Patro" te Hekelgem binnenstapten was het er nog behoorlijk stil. De kindergroep van vkg. "Knipoog", de organiserende groep van de Fosseleade 2007 (Affligem/Hekelgem), hield nog even een kleine repetitie. De muzikanten van "Bruers en Zussen" waren hun plaatsen op de kiosk nog aan het innemen. Maar dat veranderde geleidelijk aan en het werd nadien een echt gezellige namiddag met een mooi publiek.

Uit het Engelse Adlington even ten zuiden van Machester waren de "Adlington Folk Dancers" naar Hekelgem overgekomen. Ze hadden dansen meegebracht uit verschillende graafschappen van Engeland. Ook in Schotland waren ze wat inspiratie gaan zoeken en ze hadden zelfs een dans van het eiland Man in hun map steken.

Deze tweede Fosseleade was eigenlijk al begonnen op vrijdagavond 17 augustus met een verbroederingsfeest waar Engelse en Vlaamse dansen een mooie mengeling uitmaakten. Voor de zaterdagavond 18 augustus had men de folkgroep "Kléan" uitgenodigd.

Terug nog even naar zondagnamiddag. De vendeliers van "Knipoog" konden hun nummer nog onder een weliswaar bewolkte, maar toch zonnige hemel afwerken. En ook de Engelse gastgroep kon nog nipt het voorziene programma ten einde dansen.. of toch bijna. Maar toen zette men hierboven de sluizen open en kreeg het festivalterrein een plensbui van jewelste te verwerken. De kindergroep en nadien de ouderen zochten hun heil dan maar op het podium onder de grote tent.

Daarna was het nog de beurt aan de muzikanten van "Bruers en Zussen", kon iedereen aanschuiven voor de barbecue en stond er vanaf halfzeven een "vrij podium" geprogrammeerd. Maar uw dienaar was toen al onderweg naar andere verplichtingen. DD-medewerkers weten op sommige dagen ook wat werkdruk betekent...

Johan Van Breda,
De Driesprong (tijdschriftje van de Vlaamse Volkskunstbeweging)

Adlington Folk Dancers: Harmonie en Schoonheid

Toen de al wat minder jonge dansers van de Engelse groep zich klaarmaakten voor hun optreden verwachtte ik er niet zoveel van. Onbewust wellicht maakte ik een associatie met wat ik zelf nog ten tonele breng. Maar vanaf hun eerste pasjes verdween mijn scepticisme als sneeuw voor de zon. Dit waren dansers! Hun kledij mocht er zijn, hun begeleiding mocht er zijn, maar die hadden ze niet echt nodig om op de kenner indruk te maken. Dit waren de klassieke Engelse contradansen in al hun verfijnde glorie. Zo vol gratie zullen de dansen door de Engelse man in de 'volksdansstraat' wel niet worden uitgevoerd. Een beetje speuren op het internet leerde dan ook dat het hier ging om een demonstratiegroep geselecteerd uit de 'Adlington Folk Dance Club', volksdansvereniging opgericht in 1955. Die demonstratiegroep behaalde al prijzen op grote festivals in het buitenland.

Je zou de vraag kunnen stellen wat die mensen dan in 's hemelsnaam in een gat als Affligem kwamen doen. Dat zou kunnen ja, maar laten we in de eerste plaats de groepsleiding – of zeg ik beter kortweg 'Machteld' – feliciteren dat ze er in slaagde die mensen op de Fosseleade te krijgen en laten we onszelf gelukkig prijzen dat we allen mochten genieten van een prachtig volksdansuurtje ('prachtig' dixit Marc van 'De Wouwe').

Ze dansten sierlijk, één met de muziek, één met partner en andere mededansers. Zo mooi en op elkaar afgestemd dat het geen belang meer had dat hier en daar een pas niet theoretisch correct werd uitgevoerd. Alles vloeide ineen tot een ode aan de (volks)dans. Hier geen mensen die twee maten te vroeg of te laat kwamen, geen voorovergebogen krampachtige houdingen, geen zwieren met armen en benen in alle windrichtingen, geen hoppassen zonder hop, geen 10 man aaneengeklit op een hoekje van de dansvloer. Ze dansten fier en duidelijk blij dat ze zo samen in harmonie konden en mochten bewegen. Zoiets kan alleen als elke danser rekening houdt met alle anderen, als geen enkele danser beslist maar zijn eigen weg te gaan, zijn eigen passen te dansen en zijn eigen tempo te volgen.

Het moet jaren onverdroten oefening gevergd hebben om dit peil te bereiken, maar ik ben er van overtuigd dat ze samen van de inspanning hebben genoten. Het moet heerlijk zijn te ontdekken dat je elkaar steeds beter aanvoelt tot er een eenheid is doorvloeid door de muziek en de dans.

Ach, ik wou dat ook onze eigen Vlaamse dansers (weer) begrepen dat wat meer dansinspanning veel meer dansvreugde met zich meebrengt.

Erik Iserentant

Europeade 2007: Horsens

Weer eens Horsens. Voor een derde keer ? (de eerste Europeade die ik meemaakte was Horsens 1). Zou ik er aan deelnemen???

‘t Ja, ik voelde me wel al 2 keer echt te gast in de stad. ‘k Besluit maar om mee te gaan met onze groep Knipoog. Samen met Elkerlyck en Den Dries vormen we één groep voor de stadsoptredens. Ook 4 Knipoog-vendeliers zouden samen met Raymond (van Elkerlyck) tijdens de stadsoptredens hun kunsten bewijzen. Na de vele repetities is het eindelijk zover: we vertrekken naar de Europeade. Helaas kon Raymond niet meereizen door familiale omstandigheden. Ook bij Knipoog waren er al 2 man weggevallen.

Via een Jeugdherberg in Hamburg, kwamen we dinsdag in Horsens aan. Onze busbestuurder vond feilloos zijn weg naar de Langmarkschool. Daar was alles al goed geregeld om ons op te vangen. Tot onze blijdschap was er een soort cafetaria, waar ook nog gedanst kon worden, voorzien. De prijzen van een drankje vielen eigenlijk wel mee. Heel wat anders was het op de officiële manifestaties.

Donderdag was “onze dag”. Maar liefst drie straatoptredens en op de openingsavond nog mee vendelen met de Vlaamse Vendeliers, kan het nog drukker ???

Ons eerste straatoptreden was nabij het treinstation gepland, maar het publiek bleek spoorloos. Ook was het niet meteen duidelijk waar we juist ons optreden konden afwerken. Met 4 vendeliers heb je al heel wat plaats nodig!!!

Ons tweede plaatsje was toch al iets beter. Aan een hypermarkt mochten we voor de aandacht van voorbijgangers vechten. Het blijkt dat o.a. Machteld toch een mooi choreografisch geheel had ineengestoken, want er blijft toch wat volk kijken. Den Fred (Scholiers) komt net te laat om onze prestatie te bewonderen. Dan maar een groepsfoto op de parking.

Er wordt plots gezegd dat een stadsbus betalen om het volgende optreden te kunnen halen te duur uitkomt en dat optreden dus afgelast wordt. Dus blijft er nog tijd over voor Agnes om haar vriendin bij De Landers te gaan zoeken.

‘s Avonds bewonderen we de Cirkuspladsen. Een open terrein met zicht op de fjord. Met 5 dansvloeren en 2 grote podia voor muzikanten. Aan 3 kanten tribunes. Eens wat anders dan het traditionele voetbalstadion.

En weer wordt er gevraagd aan de vendeliers om op te komen voor de speech om dan pas na enkele minuten te kunnen spelen met de vlaggen. Door de koude landinwaartse wind staan we met knikkende knieën voor we het publiek onze vlaggenkunst kunnen tonen.

Ons vendelen zit er al op. Iedereen is tevreden over de algemene prestatie van de Vlaams verzameling vendeliers. ‘t Is met alle nachtelijke activiteiten en de repetities tussendoor al snel zondag. Reeds bij het ontbijt krijgen we te horen dat we niet op het Cirsuspladsen, maar in het sportstadion onze “Vlaamse volksdans” zullen moeten afwerken. Dit wegens opgegeven storm. Alles wordt plots overhoop gegooid. De vraag rijst “kunnen we ook dansen, hoe zal er de opstelling uitzien” etc. De kringen worden iets aangepast en sommige groepen worden verdeeld over andere sets. Wij zijn heel tevreden dat we slechts enkele versterkingen erbij krijgen. Op het podium is het een drukte van jewelste, en ik denk dat er echt niet meer mensen op konden dansen. Al bij al toch nog een wervelende indruk.

‘k Bewonder de regieploeg, de helpers van de regie, de dansleiders en vooral de stad Horsens die blijkbaar veel voorzien heeft. ‘k Ben blij dat ik er weer eens te gast was.

Omdat we toch al in Denemarken zijn, bezoeken we ook Odense. Daar genieten we van de mooie musical, in het park achter het geboortehuis van Hans Christian Andersen, die de bekendste sprookjes uitbeeldt. Ook naar HET beeld van Denemarken, De Kleine Zeemeermin, is iedereen benieuwd.

Jef brengt ons dan ook met zijn Anjo-tours bus, na een kleine toeristische rondrit in Kopenhagen, naar de haven en het kleine beeldje. Blijkbaar kan een Europeadebeer zwemmen. Maar ... Agnes houdt er na een reddingoperatie, nieuwe schoenen aan over.

Nu is het uitkijken naar Zwitserland: Martigny. Ook zij hebben vroeger reeds een Europeade georganiseerd.

Luc De Rijck

Parkfeesten te Sterrebeek

Op 24 juni, een ietswat regenachtig zondag, gingen ik, Marie-Therese en Karlien naar de parkfeesten van Sterrebeek, gesitueerd in het mooie domein van Mevr. de Selliers de Moranville met vijvers, prachtige tuinen en een uniek kasteel. Bij het binnen komen vonden we de ambachtelijke standjes met onder andere honing enkel uit bier vervaardigd, producten uit Ecuador, pachwork, kantklossen en glasblazen.

Na een wandeling door de tuinen, zagen we de roofvogelshow en de volkssterrenwacht Mira met een voorstelling en workshops over sterrenkunde en ruimtevaart. Je kon er je eigen raket in elkaar knutselen en naar de ruimte schieten. We versterkten de innerlijke mens met een drankje en barbecue, terwijl we genoten van de Bretoense dansgroep Cercle Triskell.

In de orangerie zag Karlien het druk bezochte kindergrime en ze was direct verkocht, om later o zo trots op de foto te staan. Het poppentheater Plansjet was subliem: de steltendans, het kadril, de paardendans... Al deze traditionele dansen werden door houten poppen tot leven gebracht.

Als afsluiter bereikte ons eigen alpenistje de hoogste toppen op de klimmuur en zagen we nog eens naar het poppentheater, deze keer in open lucht, we konden er niet genoeg van krijgen.

Lieven Vanderlinden

Evolutie van de Knipoog website

In de vorige editie werd er kort vermeld dat ik Luc ging helpen met de website, dat verdient zeker een woordje uitleg. Over het algemeen is mijn doelstelling de website te moderniseren, nuttige en recente informatie eraan toe te voegen en de website als een soort reclamebord te gebruiken om meer leden aan te trekken; met respect voor wat al bestaat natuurlijk.

Ik ben begonnen met de fotopagina te bekijken en zelf enkele presentaties te maken, wat na enkele technische problemen, nu aardig lukt. Ik zal blijven voor foto’s zorgen, met de technische ondersteuning van Luc, waar nodig.

Het gastenboek werd opnieuw opgevist en vereenvoudigd tot één lijst. Later zal er een email verzonden worden naar Machteld wanneer een bericht wordt achtergelaten, maar dit is nu technisch nog niet mogelijk.

Daarna heb ik een mailinglijst voor Knipoog gemaakt die eerst in het Engels was, maar al vlug vertaald werd naar het Nederlands. Zo kan er op een relatief makkelijke manier emails gestuurd worden zonder dat iedereen zijn emailadres moet prijsgeven. De lijst van emailadressen wordt centraal bewaard en door mij beheerd. Het enige nadeel is dat de zender niet zichtbaar is in de email-topic, iets wat ik hoop binnenkort te kunnen verbeteren. Tot zolang vraag ik aan iedereen om zijn emails te tekenen (Groetjes Lieven) op één of andere manier.

Al vlug kwam het idee om een kalender te maken, een duidelijk overzicht van allerlei activiteiten gegroepeerd per datum. Na wat zoeken naar de juiste opmaak, zijn we gekomen tot 2 formaten: één jaaroverzicht waar je verticaal de maand hebt en horizontaal kan klikken op een dag om te zien wat er te doen is die dag; en één lijst van alle data waar er een activiteit is, gegroepeerd per maand en geordend per dag.

In het jaaroverzicht wordt er gewerkt met kleuren: rood voor eigen activiteiten en blauw voor diversen; en met een infoballon die verschijnt als men bovenop een datum blijft hangen, met daarin de activiteit(en). In de lijst vindt men dezelfde kleuren terug en kan men op dezelfde manier doorklikken voor verdere informatie, als die aanwezig is. Ik sta elke week versteld hoeveel er bijkomt, de kalender staat niet stil.

Een recente aanwinst is het slide-down menu, dat openklapt als men met de muis erover gaat. Deze is ietwat compacter in breedte en lengte en oogt fris en dynamisch. Een goed menu is natuurlijk heel belangrijk.

En er zijn natuurlijk nog vele plannen: Zoals je ziet, er is nog heel wat werk.

Ik wil besluiten met het idee dat een website niet een éénmanszaak is, zonder constructieve kritiek, ideeën, vragen, suggesties en complimentjes kan een website niet groeien. Zonder mond aan mond reclame en intensief gebruik, schiet een website haar doel voorbij. Hierbij wens ik dus iedereen aan te moedigen, mijn virtuele deur staat altijd open: lieven.vanderlinden@gmail.com

Lieven Vanderlinden

Meiboomplanting te Dranouter

Zes onder ons trokken op 12 mei naar het voor ons verre Dranouter om er het Meiboomfestival bij te wonen met in de namiddag een onvervalste meiboomplanting en 's avonds een onvervalst folkbal onder de naam 'meiboombal'.

We vertrokken vrij stipt en geleid door het onovertroffen gps-systeem van Lieven bereikten we onze bestemming tijdig genoeg om in te schrijven en mee te doen met de 'Meiwandeling met zoektocht en volksspelen', eerste punt van het programma.

De meiwandeling liet ons een stukje natuur van het Heuvelland, 'Het Eeuwenhout-bos' in al zijn pracht bewonderen. Mooi! Mooier!! Mooist!!! Jammer (?) dat een fotoduivel zijn oog op ons groepje had laten vallen en de fotograaf van dienst voortdurend aanzette om op zijn minst originele kiekjes van (delen van) onze mensen te maken.

De zoektocht was zoek: hij beperkte zich tot het invullen van een vragenlijst waarbij beroep werd gedaan op de kennis van de West-Vlaamse cultuur en taal. Hier spreidde Machteld haar West-Vlaams taalgevoel ten toon: inderdaad o alwijze, een lullepijp is een muziekinstrument, nl. een soort Vlaamse doedelzak. Met vereende krachten hebben ook we naar de volksspelen gespeurd, maar die hebben we niet gevonden. Ze waren blijkbaar een liitje (Frans-Vlaams voor 'beetje') verborgen.

Het tweede deel van het programma begon om 14 uur: de meiboom werd door de inrichtende volksdansgroepen onder begeleiding van de reuzen uit de omtrek (ook uit Frans-Vlaanderen) en de moedige vendelzwaaiers – moedig, want de wind drong zijn wil op – in optocht naar 't Folk gebracht. Wij Knipogers droegen hier ons steentje bij, niet in het minst door Lieven de vlag te laten dragen. Een no-nonsense planting en een puike uitvoering van 'de Margriet' later begonnen we aan het volksdansgedeelte. De winter werd om veiligheidsredenen niet verbrand. Er werd gevreesd dat hij samen met de stormwind wraak zou nemen en 't Folk en omgeving in de as zou leggen.

Maar de weersomstandigheden verbeterden geleidelijk aan en het werd steeds leuker buiten dansen. Ons jongste lid gaf hierbij aan iedereen het goede voorbeeld. De mensen van 'over de schreve' en de gasten uit Kent zetten ook hun beste beentje voor en we hadden één Engels-Frans-Vlaamse verbroedering waar politiekers alleen maar van kunnen dromen. Er dient ook vermeld dat we konden genieten van de plaatselijke drank (Hommel-bier i.p.v. palm voor de ingewijden) en de plaatselijke gerechten (lekkere braadworst).

Maar na het volksdansen hadden we het volgens mij wel gehad. Het 'meizingen in diverse streekdialecten' liet zien dat zelfs een klein beetje romantiek hier niet gewenst was. Wat de liederenkeuze met meizingen te maken had, begrijpt ondergetekende niet, en evenmin begrijpt hij waarom net de schoonste liederen uit het programmaboekje niet werden gezongen, net zoals voordien trouwens de mooiste dansen uit het volksdansprogramma niet werden gedanst. Laten we zeggen dat er 'volkse' liederen werden gezongen, maar God betere't toch geen volksliederen.

Ik heb er alle begrip voor dat sommigen onder ons de streektaal en de streekliederen willen in stand houden en promoten maar zoek wat mij betreft voor het meizingen dan streekliederen die over de bloeimaand en over de lente gaan en niet zozeer over het 'schijten van eieren'. Wel moet ik toegeven dat 'De bruiloft van tisten oom' er wat West-Vlaamse sfeer in bracht.

's Avonds kregen we het folkbal met een een heel positief Frans-Vlaams orkest dat leuke muziek speelde waar je leuk kon op dansen en/of improviseren (La Piposa – 37 muzikanten) en een flink doorslaand percussie-orkest (Flint) dat we niet meer met onze aanwezigheid hebben vereerd. Op te merken valt dat we in de foyer de percussie van Flint wel hebben beluisterd. We konden trouwens niet anders of we moesten de foyer uit.

De tocht naar huis verliep even vlot als de tocht naar Dranouter. Leve Lieven!

Erik Iserentant

KWB Ledenfeest ‘IERS’ thema

Een tijdje geleden kregen we aanvraag van de KWB Teralfene om wat Iers te komen dansen op hun feest. Maar de Ierse passen correct uitvoeren is niet zo simpel en daarom vroeg ik Celtic Bompa, waar we enkele jaren geleden Ierse initiatie van kregen, om hulp. Geen enkel probleem, alleen de reis was wat duur, want hij woont nu al enige tijd in Boston. Maar vrienden van hem, de familie Houston, waren heel graag bereid om die avond wat Ierser te helpen maken en dat is hen aardig gelukt.

De dochters dansten gedreven op z’n Iers en gaven een prachtige vertoning. Met de Wals of Limerick waren ook de KWB-ers en familie erg in zwier, vooral de mannen in kilts! Wij konden onze jump-2-3, advance and retire en de side-step nog eens oefenen. Agnes zette haar beste beentje voor met de Riverdance en met Muirsheen Durkin (dans genaamd naar de merknaam van een sterke Ierse whisky, in het refrein van dit lied ook omschreven als ‘al dat moois’) werd ook onze duit in het zakje gedaan.

So were are “Muirsheen Durkins” fore
I’m sick and tired of working
The more I drink them “pretty’s”
The longer I will fall

Maar KWB Teralfene had er zelf ook een hele toffe avond van gemaakt, ’t mag gezegd worden. Aanvang met een gepast voorgerecht, een Ierse hoofdschotel, een ‘iers ruikend’ bruin nagerecht (rara!), de gepaste wijn, gevolgd door ‘n Guiness, en als afsluiter een irish coffee!

The Whisky House of Essene was ook van de partij. We kregen een heuse boeiende uiteenzetting van Geert De Bolle over de whiskysoorten, rijping in de soorten vaten en mochten single malt proeven (ook eerst leren proeven natuurlijk), wat later nog wat straffer hemelwater.

Ook hier een kwis, over Ierland natuurlijk, met toffe Ierse muziek op de achtergrond.

Machteld Van Den Bossche

Meiklokjesverkoop

Op vrijdag 27 april, onder een mooie avondzon was Knipoog enthousiast in de weer ter huize Wambacq, met het maken van groene boeketjes met ontluikende meiklokjes en piepende roosjes. Zachte muziek en een gemoedelijke sfeer maakte het werk des te aangenamer. Dankzij de vele handen waren de 100 boeketjes vroeger klaar en was er tijd over om nog gezellig na te praten.

Zaterdagmorgen om 10 uur was er gepland om onze boeketjes te gaan verkopen aan de warenhuizen. Okay en Aldi hadden toegezegd en dus splitsten we ons op in twee groepen: de volwassenen gingen naar de Aldi-winkel en de jeugd naar de Okay.

Aan de Okay was er een standje van "Kom op tegen kanker" en al vlug bleek dat daar boeketjes verkopen niet echt ideaal was. Twee personen aan een winkel was ook meer dan genoeg en dus splitsten de twee groepen nog eens, de jeugd ging naar de nieuwe wijk van Essene en Jean-Marie en ik gingen de Bleregemstraat in terwijl Luc en Machteld aan de Aldi bleven staan.

De kinderen groeiden vlug uit tot topverkopers en moesten zelfs enkele gezinnen teleurstellen want alle boeketjes waren al verkocht! Er was nog ruim tijd over om gezellig bijeen te zitten bij een pakje friet, een cola of een ijsje.

Voor de volwassenen ging het moeilijker, met als uitersten een man die de deur toesmeet eer er een woord kon gezegd worden, en een Afrikaanse vrouw die met moeite Nederlands kon maar toch twee boeketjes kocht voor haar schattige dochter.

Er waren nog een dertigtal boeketjes over tegen de middag en dus gingen Luc, Machteld en ik zondagmorgen nog eens op stap onder de stralende Affligemse zon. Na 3 uur wandelen was het laatste boeketje verkocht en konden we moe maar voldaan naar huis gaan (hé, dat rijmt). Tot slot wil ik iedereen bedanken die meegeholpen heeft de boeketjes te maken, te verkopen en de kinderen te begeleiden. Ook de ouders en de familie Wambacq wil ik bedanken voor de logistieke steun.

Lieven Vanderlinden

KWB-kwis over 'ieren'

Op vrijdag 23 maart nam onze groep deel aan de beroemde en beruchte ‘KWB-kwis voor verenigingen‘ in De Patro Hekelgem.

Alle onderwerpen die eindigen op … ieren konden aan bod komen. 4 kandidaten, nl. Chris, Agnes, Lieven en Bregt waren zich al vlug aan ’t voorbereiden. Oei, zei Agnes, op een dag, ‘k kan niet, ‘k ben van dienst voor ’t Rode Kruis. Maar al vlug hadden we een andere kandidaat, nl. Guy, papa van Izabo en Iwein. Ook vrouwtje Veerle stond te trappelen om mee te doen, maar helaas, voorlopig reserve. Maar toen de kwisavond aanbrak en ’t Roemeniëcomité nog een persoon zocht om een ploeg te vervolledigen, was haar kans direct gegrepen.

De vragen bleken niet zo gemakkelijk, maar kwissen is altijd leuk en leerrijk en onze ploeg mag terecht fier zijn met een 7e plaats (op 21 ploegen). Proficiat aan de deelnemers!

Wat nog opviel was, dat alleen onze groep supporters meehad, en wij kregen dan ook papieren om voor de ‘fun’ mee te spelen. Later op de avond vielen er nog supporters binnen en werd de sfeer al wat luidruchtiger, ook naargelang de praktische proef uitgevoerd werd.

’t Was een leuke kwis, goed in mekaar gestoken, goed georganiseerd en wij beleefden een plezante avond tussen een hoop Affligemse verenigingen of verenigde kwissers zoals de dvd (neen, niet zo’n schijfje, maar ‘de vrolijke dokters’ waar de mama van Margot en Marc bij was. ‘k Heb haar al gevraagd om volgend jaar met onze ploeg mee te spelen)!

Machteld Van Den Bossche

Een dagje Sloef

Al vroeg in de ochtend werd de zaal klaargezet door vele ijverige handen. Na een goed uurtje werken stond de hele zaal klaar voor het grote poppentheater 'Sloef'.

We trokken dan naar het patronaat voor de nieuwsjaarsreceptie van de kerkvereniging. Daar bleven we een halfuurtje en genoten van een drankje en versnapering. Dan haalden Machteld en Koen voor iedereen lekkere frietjes. Jean-Marie, Luc en ik gingen terug naar de zaal en maar goed ook, want niet veel later kwam het poppentheater Sloef aan.

Na een goeie 5 minuten uitladen kon de persoon achter de poppenkast beginnen met alles op te stellen. Als de frietjes op waren en het poppentheater klaarstond, was het al rap half twee en begonnen de eerste kindjes toe te stromen. Ieder kregen ze een bonnetje voor een lekkere pannenkoek en een lekker drankje. De oogappels kregen eerst nog eens de kans om het beste van zichzelf te tonen. Daarna was het tijd voor het poppentheater.

Het poppentheater begon en alle kinderen juichten mee met de poppen en ze klapten in hun handen, kortom het was leuk om te zien.

Tijdens de pauze kreeg elk kindje een hoedje dat Machteld speciaal had gemaakt om aan de kinderen uit te delen. Eens dat iedereen zijn hoedje had, was het tijd voor de lekkere pannenkoek en het drankje. Nadat de kinderen alles hadden opgepeuzeld en opgedronken begon het tweede deel van de voorstelling. Even enthousiast als bij het eerste deel klapten de kinderen mee.

Na de voorstelling stelde Machteld voor om nog enkele dansen te tonen aan de de kinderen. Alle kinderen waren dolblij en zetten zich al rap in 3 lange rijen voor de apendans.

Gert Merckx

Hot Time in the old Town … en in de Bellekouter !

Het winterweer was nog steeds niet van de partij. Wel aanwezig op ons volksdansfeest waren onze trouwe bezoekers/dansers én Jozef, de man die met zijn Bruers en Zussen, zoals zovele keren voordien, alles keurig in een muzikaal jasje goot. En iedereen voelde het kriebelen, trok zijn dansschoenen aan en danste de wereld rond.

De Oogappels zetten in met Pipi Langkous uit Zweden, en o.a. ook een stokkendans uit Frankrijk. De Krea-girls zien het met hun eigen creaties sowieso internationaal. En de jeugd van 10 tot ? ging verder met Riverdance uit Ierland, Vulpiuta/Het vosje uit Roemenië, Grand Square uit de USA, Erevba uit Israel. En met nog steeds evenveel plezier ging de jig van start op ’t Smidje van ons eigenste Laïs.

Kortom te veel om op te noemen. Er werd gewalst, kadril gedanst, zelfs latino klanken en pasjes op Kring Rumba. Een menuet, een contradans, iedereen danste en genoot. Het werd met andere woorden weer een mooie avond. Dit alles mede dank zij onze trouwe bezoekers, maar ook dank zij onze sponsors voor het volksdansfeest en de tombola.

Tot bij een volgende dansgelegenheid !
Chris Van Neyghen

Nu zou ik et all1 moete kunne

Tis allemaal begonne op e vrijdag avond. Machteld ad aan mij ma gevraagd of kik ne cursus kindervolksdansopleiding mogt doen. Kwist nog va nx. Daarna zijn Machteld en ons ma bij mij gekome en hetzelste gevraagd. Kschoot e gat in de lugt. Mijn antwoord was dus duidelijk. Da kon iedereen zien. Iet later kwam Machteld me zegge dak ingeschreve was. Dan pas begonne de zorge te kome (da moogde aan mijn oukes vrage (meneer Limonade)). Kging daar niemand kenne, kben zeker ni sociaal. Kwist ni wak moest meepakke. Enkele weke vo et 1ste weekend kreeg ek nen brief wa alles in stond. E pak va mijn hart.

We kwame toe op t 1ste weekend en we moeste direkt beginne knutsele. Iedereen iet anders en dat ad te make me de 4 seizoene. Twas daar ijskou (de eigenaares was de verwarming vergete aan te zette). Daar eb ek veel danse geleerd o.a. berenjacht en keb lere omgaan me dansbeschrijvingen. Zo krege we een map mee me dansbeschrijvingen en spelekes. Op et einde van da weekend krege we een papiertje me ne naam en hun wens der op. Tot et einde van den 2de weekend was da onzen troetel die moeste we dus vertroetele.

Het 2de weekend ging over fantasie. Op ons bed lag een papier me de beschrijving me wie da we ware. Zo was ek Fions. Hij was gewend om te gehoorzame en behulpzaam. Ze werde ma zelde boos en speelde met de kindere, wa de moeders ni egt konde waardere omda die g1 verschil maakte tss hen en de Jetins, en omda die moeders bang ware da ze hen in de arme va die kinderdieve zoude zien verdwijne. Ze ware een halve voet groot. Ze ware levindig, gracieus, donker van huid. Er zate 2 extra oge onder hun hare verborge. Ze drage schitterende kleurrijke kleure. Tenige wa ze ate zijn bescuite en bittere koekjes. Op da weekend eb ek lere schminke (ni dak da nog iet va ken ma kom). Daarna moest ek 40 ure stage doen. Das eel veel da kan ek u nu zegge.

Op de diploma-uitreiking was het plezanter dan iedereen verw8 had. Het was een friexingkoude dag. Het was echt glad op de baan. Maar gelukkig kon onze pa goe rijde. We kwamen toe op het station en da was de groep al. Door een verhaaltje, heel stom verhaaltje, werden we in 2 groepen gedeeld. Toen… kwam de dropping. In Brugge!!! We moesten opdr8en oplosssen, maar om 4 uur kregen we toch onze warme choco…

Ieder va de groep eeft dit levend doorstaan, gelukkig ma. Ieder1 d8 nu is het afgelope ma nee, we moeste me nicknackjes e zodanig mogelijk woord make. We kwame aan 106 letters. Vraag mij ni me wa dat was, want da wet ek ni me. Uiteindelijk na lang prate gaan we naar het restaurant waar de meeste dansleidster/ders en ouders waren. De soep was nog maar net gegeten of dr kwam onze verrassing voor de monitoren en de kookploeg. Da was een dans en een liedje over die mensen. Dan kwam het lang verw8e moment. De diploma-uitreiding. Ik werd weer als laatste vernoemd.

We kregen ons diploma uiteraard, nog een ballon met suikerbonen en een dikke bundel papieren met de dansbeschrijvingen van de zelfgemaakte dansen + 1 cd-rom met foto’s en een cd met liedjes van de dansen. Mijn moeder en vader kwamen me daarna weer ophalen om huiswaarts te gaan.

Nu is het w8e wat er gaat gebeuren, ma wees gerust, veu de moment blijf ek nog dansen geve me Machteld.

Agnes Wambacq

info aanvraag    Laatste wijziging op deze pagina: Sunday, 14-Feb-2010 00:00:46 CET     Webstek gewijzigd op: